Health › Trends › Prostaatgezondheid

Hoe een man van 63 jaar van een noodkatheter overging naar plassen als een twintiger, nadat hij ontdekte waarom de pillen van zijn dokter zijn prostaat juist erger maakten.

Ik moet je vertellen over de ergste nacht van mijn leven.

Maar eerst wil ik dat je iets begrijpt: ik heb alles goed gedaan.

Ik heb elke dag mijn pillen ingenomen.

Nooit een dosis gemist.

Meer dan drie jaar lang de instructies van mijn uroloog op de letter gevolgd.

En toch belandde ik om 3 uur 's nachts op de Spoedeisende Hulp, terwijl een verpleegkundige een katheter in mijn penis bracht en mijn vrouw huilend vanuit de hoek van de kamer stond toe te kijken.

Als jij een man bent van boven de 55 met prostaatproblemen, meerdere keren per nacht wakker wordt, een zwakke urinestraal hebt, of dat constante gevoel van nooit volledig kunnen plassen kent, dan deel ik mijn verhaal omdat ik niet wil dat jou overkomt wat mij is overkomen.

Want dit heeft niemand me ooit verteld:

Elke man met goedaardige prostaatvergroting kent dat gevoel. Je staat bij het toilet, drukken, wachten... en ergens achterin je hoofd is er altijd die stem: Wat als er op een dag helemaal niets meer uitkomt?

Ik dacht altijd dat dat gewoon angst was.

Ik wist niet dat het ook echt kon gebeuren.

Tot het zover was.

Hoe verschrikkelijk die nacht ook was, ik ben er achteraf eigenlijk dankbaar voor. Want het stuurde me op een pad dat ik anders nooit had gevonden, een pad dat me de exacte reden liet ontdekken waarom prostaat-medicatie nooit echt werkt.

Er is een verborgen oorzaak die jouw huisarts nooit ter sprake zal brengen. Eén die verklaart waarom je prostaat steeds erger wordt, hoeveel recepten je ook neemt of hoe strikt je het advies van je arts ook volgt.

En zodra ik het ontdekte, veranderde alles.

In de komende minuten laat ik je precies zien wat die oorzaak is, waarom standaardbehandelingen praktisch zijn ontworpen om te mislukken, en de eenvoudige methode die me eindelijk weer normaal liet plassen en waarmee ik de operatie kon afzeggen die mijn specialist zo noodzakelijk vond.

Blijf lezen. Dit kan je behoeden voor de nachtmerrie die ik heb meegemaakt.

Ik was 59 toen ik voor het eerst merkte dat er iets serieus mis was.

Ik stond bij een urinoir in een restaurant, wanhopig moest ik plassen, en er kwam niets. Alleen een zwak straaltje dat telkens stopte en weer begon.

Er liep een man naar binnen, gebruikte het urinoir naast mij, was klaar, waste zijn handen en vertrok.

En ik stond er nog steeds.

De klachten hadden zich al maanden opgebouwd:

• Vier keer per nacht wakker worden.

• Dat haperende, stoppende straaltje.

• De urgentie die me misschien 90 seconden gunde om een toilet te vinden.

• Dat frustrerende gevoel van nooit volledig geleegd te zijn, waardoor ik nog een minuut extra bleef staan, puur voor de zekerheid.

Dan ritste ik mijn broek dicht, deed drie stappen, en voelde toch nog een kleine lekkage in mijn ondergoed.

Je weet hoe dit gaat. Je leeft er waarschijnlijk nu mee.

In het begin dacht ik dat het gewoon bij het ouder worden hoorde. Maar 90 minuten werd het maximum dat ik kon zonder naar een toilet te hoeven. Dan arriveerde ik wanhopig, en er kwam bijna niets uit.

Mijn huisarts verwees me door naar een specialist. Die onderzocht me, voerde tests uit en stelde de diagnose die ik al verwacht had.

Benigne prostaathyperplasie. Je prostaat is vergroot.

Hij zei het alsof hij het al duizend keer had gezegd. Dat had hij waarschijnlijk ook.

"Dit is heel gebruikelijk op jouw leeftijd," verzekerde hij me. "We schrijven tamsulosine voor. Dat zou moeten helpen met je urinestraal."

Diezelfde middag haalde ik het recept op, in de overtuiging dat mijn problemen opgelost waren.

✗ Tamsulosine.

✗ Dan alfuzosine, dat me hartkloppingen gaf die me eerlijk gezegd bang maakten.

✗ Dan silodosine: een nachtmerrie van bijwerkingen, zonder enig beter resultaat.

✗ Dan finasteride.

Ik had het maandenlang vermeden vanwege wat ik online had gelezen. Mannen die permanent hun libido verloren. Depressie. Hersenmist die nooit wegtrok. Mijn specialist bleef volhouden dat het veilig was.

Tegen de derde maand was er al iets veranderd. Zwakkere erecties. Minder zin. Mijn vrouw merkte het. Ik merkte het. Hij zei dat het waarschijnlijk gewoon de leeftijd was.

Ik stopte er toch mee.

Ondanks dit alles, alle pillen, alle bijwerkingen, alle aanpassingen, verbeterden mijn klachten nauwelijks. Elk nieuw medicijn hielp aanvankelijk een beetje. Dan vlakte het effect af. Het werkte niet meer. De klachten kwamen terug.

En al die tijd kromp mijn leven stilletjes in.

Voor ik ergens naartoe ging, zocht ik eerst uit waar de toiletten waren. Ik kon geen 90 minuten uitzitten zonder tussenstop. Ergens met vrienden naartoe gaan werd een rekensom: Hoe ver is het restaurant? Waar ga ik zitten? Hoe snel kan ik bij het herentoilet komen als het nodig is?

De intimiteit met mijn vrouw was ook vervagd.

Maar ik bleef mijn pillen innemen. Ik zei tegen mezelf: In elk geval beheers ik het. In elk geval wordt het niet erger.

Dit is wat me nu nog steeds achtervolgt:

Terwijl ik elke dag trouw die pillen innam, in de overtuiging dat ik mijn prostaat behandelde...

Werd mijn prostaat al die tijd erger.

Ik wist het alleen nog niet.

Het was een dinsdagochtend in mei. Rond half drie 's nachts.

Ik werd wakker met de gebruikelijke druk. De aandrang om te plassen. Niets bijzonders, op dat moment stond ik minimaal drie keer per nacht op.

Ik schuifelde halfslaperig naar de badkamer. Stond voor het toilet.

En wachtte.

Niets.

Even geduwd. Ontspannen. Opnieuw geprobeerd.

Niets.

Gaan zitten, dat hielp soms.

Nog steeds niets.

Eén minuut werd vijf. Vijf werd tien.

En toen begon de pijn.

Niet het gebruikelijke ongemak. Dit was anders. Een groeiende druk in mijn onderbuik, alsof er iets op barsten stond.

Ik keek naar beneden en zag dat mijn buik zichtbaar opgezwollen was, opgeblazen van een blaas die zich niet kon legen.

Ik begon te zweten.

Vijftien minuten verstreken. Nog steeds niets. De pijn werd erger.

Inge. Er is iets mis.

Ze trof me gebogen aan, tegen de muur geleund. Ik kon me niet meer rechtop houden.

De rit naar de Spoedeisende Hulp duurde een kwartier maar voelde als een uur. Elke hobbel in de weg stuurde ondraaglijke pijn door mijn bekken. Ik kreunde. Jankte. Maakte geluiden waarvan ik niet wist dat een volwassen man ze kon maken.

Een man van 63, huilend als een kind.

In het ziekenhuis werden ze snel met me. De verpleegkundige gebruikte een term die ik alleen uit mijn nachtmerries kende.

Acute urineretentie.

Ik had meer dan 900 milliliter urine in mijn blaas. Bijna een volle liter. En het wilde er niet vanzelf uit.

Er wordt een dunne slang door de urethra ingebracht, helemaal tot in de blaas. Het is niet zozeer de pijn, ze gebruiken verdovingsgel.

Het is de vernedering.

Het hulpeloze gevoel van op een tafel liggen terwijl een onbekende een slangetje inbrengt in het meest intieme deel van je lichaam. Terwijl je vrouw van 34 jaar op een stoel in de hoek zit, met tranen op haar wangen.

Toen de urine eindelijk begon te stromen, was de opluchting onmiddellijk. De druk was weg. De pijn stopte.

Ik werd naar huis gestuurd met de katheter er nog in. Een zakje bevestigd aan mijn been dat ik moest leegmaken, verbergen voor bezoekers, en mee moest slapen.

Een volle week. Zeven dagen lang het gevoel een gebroken oude man te zijn. Zeven dagen van schaamte.

Een week later, nadat de katheter was verwijderd, zat ik tegenover mijn uroloog.

Ik was woedend. In de war. En bang.

Ik heb elke pil ingenomen die u me gaf, zei ik. Drie jaar lang. Hoe heeft dit kunnen gebeuren?

Hij leunde achterover in zijn stoel. En wat hij daarna zei, veranderde alles.

"De medicijnen helpen uw klachten te beheersen. Ze ontspannen de spieren rondom de prostaat zodat urine makkelijker kan doorstromen. Maar ze stoppen de prostaat niet van verdere groei. Uw prostaat is aanzienlijk vergroot sinds we met de behandeling begonnen."

Dus terwijl ik al die pillen innam... werd mijn prostaat al die tijd erger?

Hij knikte.

Drie jaar pillen. Drie jaar bijwerkingen. En mijn prostaat was de hele tijd verder gegroeid.

De medicijnen herstelden niets. Ze maskeerden alleen de klachten, terwijl het echte probleem er onderuit bleef groeien.

Zijn oplossing? Een operatie. Een TURP-ingreep, een transurethrale resectie van de prostaat. Maar ik had mijn huiswerk gedaan.

Incontinentie: mannen die voor de rest van hun leven lekken en maandverband moeten dragen.

Erectiestoornissen. Permanente retrograde ejaculatie. Een mislukkingspercentage van 20% binnen vijf jaar.

En de mogelijkheid die me het meest achtervolgde: na de operatie wakker worden met een katheter voor het leven.

Na wat ik net had meegemaakt, was ik niet bereid dat risico te nemen.

Er moest een andere manier zijn.

Ik moet er gek uit hebben gezien.

Drie uur 's nachts. Keukentafel vol uitgeprinte pagina's. Lege mokken overal. Leesbril die van mijn neus zakte.

Inge sliep boven. Ze wist niet dat ik dit al twee weken elke nacht deed.

Het meeste wat ik vond was nutteloos. Hetzelfde oude advies: neem de pillen, overweeg een operatie, accepteer het.

Maar verstopt in al die ruis begon ik iets op te merken. Een handvol mannen die echt beter waren geworden. Niet beter in het beheersen van hun klachten. Echt beter. De hele nacht doorslapen. Sterke straal. Geen urgentie meer. Operaties afgebeld.

En ze hadden het niet over tamsulosine of finasteride. Ze hadden het over iets compleet anders.

Iemand had zijn voor-en-na stroomsnelheidsresultaten gedeeld. Zijn specialist had hem ervan beschuldigd ze te vervalsen.

Hij noemde iets wat ik nog nooit eerder was tegengekomen.

Delta-7-sterolen.

Ik typte het in Google. En op dat moment begon alles op zijn plek te vallen.

Ik vond een interview met een uroloog, Dr. Jan Verhoeven, die meer dan 16 jaar had gewerkt in ziekenhuizen en privéklinieken door heel Nederland.

Maar dit is wat me rechtop deed zitten.

Hij had zelf BPH.

Gediagnosticeerd op zijn 54e. Dezelfde klachten als ik. Nachtelijke urgentie. Zwakke straal. Dat constante gevoel van nooit volledig leeg te zijn.

En toen zijn klachten erger werden?

Weigerde hij dezelfde medicijnen te nemen die hij al jaren aan zijn eigen patiënten had aanbevolen.

Een uroloog die zijn eigen medicijn niet wilde innemen. Dat was het moment waarop ik wist dat ik moest luisteren naar wat deze man te zeggen had.

Ongeveer twintig minuten lang hoorde ik hem aan, totdat hij iets zei dat me rauw trof.

Volgens Dr. Verhoeven is de reden dat prostaatmedicatie nooit volledig werkt, de reden dat klachten erger worden hoeveel pillen je ook neemt, dat ze ontworpen zijn om het verkeerde probleem te behandelen.

Ze behandelen de druk. Maar ze negeren de oorspronkelijke oorzaak van die druk.

Hij noemde het "prostaatcel-uithongering."

En zodra hij het uitlegde, kon ik niet geloven dat niemand me dit ooit had verteld.

Dr. Verhoeven legde het uit op een manier die me eindelijk deed begrijpen.

"Elke cel in het gladde spierweefsel van je prostaat heeft een membraan," legde hij uit. "Dat membraan is de bewaker: het bepaalt welke hormonen aan de cel kunnen binden en groeisignalen kunnen activeren. Specifiek bepaalt het of DHT zich kan hechten en het weefsel kan aanzetten tot verdere groei."

"Als je jong bent, is die bewaker volledig uitgerust. Binnenin die celmembranen zitten specifieke plantenverbindingen, delta-7-sterolen genaamd, een subklasse van fytosterolen, die de bindingsplaatsen bezetten die DHT nodig heeft om zijn groeisignaal door te geven."

Maar hier is wat niemand je vertelt.

Vanaf je late veertiger jaren beginnen de delta-7-sterolniveaus in de prostaat te dalen. Niet omdat er iets mis is met jou. Omdat het moderne Nederlandse dieet er vrijwel geen bevat. Ze komen in betekenisvolle concentraties voor in precies één voedingsbron: koudgeperst pompoenpitolie, op de juiste manier gewonnen. En bijna niemand eet het.

Jaar na jaar verdiept de uitputting zich. De bewaker verlaat zijn post.

En wanneer die bindingsplaatsen leeg zijn? Stroomt DHT ongehinderd naar binnen. Het groeisignaal komt constant aan. Het weefsel reageert. De klier zwelt op. Die drukt tegen de urethra.

Dat is de druk. Dat is waarom je straal zwak is. Dat is waarom je om 3 uur 's nachts bij het toilet staat, drukt, wacht, bidt dat er iets uitkomt.

Ik zat daar om 4 uur 's ochtends te denken: Waarom heeft in vredesnaam niemand me dit verteld?

Het antwoord maakte me woedend.

Want de medicijnen die ze voorschrijven zijn niet ontworpen om dit op te lossen. Tamsulosine? Dat ontspant de spieren rondom de prostaat zodat plassen nu makkelijker gaat. Maar de celmembranen blijven uitgeput. DHT blijft binden. Het weefsel blijft veranderen.

Dat is geen behandeling. Dat is een verdienmodel.

Dr. Verhoeven had jarenlang onderzocht wat er daadwerkelijk nodig zou zijn om dit probleem op voedingsniveau aan te pakken. Niet maskeren. Aanpakken.

En hij legde het simpel uit.

Alle drie. Tegelijkertijd. Mis er één en je begint van voren af aan.

1. Herstel de delta-7-sterolfractie.

Vervang wat de celmembranen is ontnomen, zodat de bindingsplaatsen voor DHT bezet zijn en het groeisignaal niet langer ongehinderd aankomt.

2. Ondersteun de normale testosteronstofwisseling.

Zink draagt bij aan het behoud van normale testosteronniveaus in het bloed. Dat is een erkende claim onder EU-voedingsnormen. De hormonale omgeving waarin prostaatweefsel leeft, is van belang.

3. Koudgeperst onder 40°C.

Warmte-extractie vernietigt delta-7-sterolen. De enige manier om deze fractie in een betekenisvolle concentratie te leveren, is correcte koudpersing, met de temperatuur expliciet vermeld. Dat is wat de supplementen die werken onderscheidt van de supplementen die niets doen.

Dat is alles. Geen ingewikkelde protocollen. Geen levenslange recepten. Gewoon herstellen wat er werkelijk ontbreekt.

Dr. Verhoeven legde het probleem niet alleen uit. Hij identificeerde ook de formule die het kon aanpakken.

Hij had tijd besteed aan het doorspitten van onderzoek naar extractiestandaarden, fytosterolenpreservatie en klinische doseringen. Op zoek naar een product dat aan alle drie de vereisten voldeed, niet de verdunde, warmte-geëxtraheerde versies die bij drogisterijen en gezondheidswinkels op de planken liggen.

Toen ik het eindelijk vond, trilden mijn handen.

Ik was al zo vaak teleurgesteld. Drie jaar pillen die niet werkten. Supplementen die er op het etiket goed uitzagen en niets deden.

Maar dit voelde anders. Misschien omdat het mechanisme eindelijk klopte. Misschien omdat ik wanhopig genoeg was om het nog één keer te proberen.

Ik plaatste de bestelling.

Het heet ProstaVital™ Pompoenpitolie Softgels.

En ik had geen idee dat het mijn leven op het punt stond te veranderen.

Voordat ik je vertel wat er gebeurde toen ik ermee begon, wil ik uitleggen wat ik in mijn lichaam stopte. Want ik ben niet het type dat zomaar iets slikt zonder te weten wat erin zit.

Ik belde de klantenservice. De vrouw die opnam, nam me er volledig doorheen.

Om de delta-7-sterolniveaus in de prostaatcelmembranen te herstellen:

1. 3.000 mg Koudgeperste Pompoenpitolie

Gewonnen onder 40°C. Tot 87,64% van de fytosterolinhoud van correct koudgeperste pompoenpitolie bestaat uit delta-7-sterolverbindingen. Die fractie is hier bewaard. In elk warmte-geëxtraheerd supplement dat ik ooit had geprobeerd, was het al verdwenen voordat de olie in een capsule belandde.

Om de DHT-route en de normale testosteronstofwisseling te ondersteunen:

1. 320 mg Gestandaardiseerd Zaagpalmetto-extract

Op een correcte klinische dosis, gericht op het 5-alfa-reductase-enzym dat testosteron omzet in DHT. Geen symbolische hoeveelheid. Een dosis die er werkelijk toe doet. Hetzelfde DHT-remmende effect dat de prostaat beschermt, beschermt ook de haarfollikels — een bijkomend voordeel waar meerdere gebruikers melding van maken.

2. Biologisch Beschikbaar Zink

Zink draagt bij aan het behoud van normale testosteronniveaus in het bloed. Erkend onder EU-voedingsnormen. De prostaat concentreert zink op hogere niveaus dan welk ander orgaan in het lichaam ook. Het hoort in deze formule.

Drie ingrediënten. Drie taken. Niets overbodigs. Niets verdund.

Ik ga je niet belazeren.

De eerste paar dagen voelde ik me een idioot. Ik nam mijn softgels bij elke maaltijd, zoals voorgeschreven, en stond voor de badkamerspiegel te wachten tot er iets zou veranderen. Er veranderde niets.

Nog steeds drie keer per nacht opstaan. Nog steeds die zwakke, haperende straal.

Tegen dag vijf was ik klaar om het hele ding als geldverspilling af te schrijven. Maar ik had een voorraad voor drie maanden betaald. En ik herinnerde me wat Dr. Verhoeven had gezegd:

"Het heeft geen 20 jaar geduurd om je prostaatcelmembranen uit te putten. Het herstelt ook niet van de ene op de andere dag. Kun je het 30 dagen proberen?"

Dus ik ging door.

Ik werd wakker om 5:47 uur 's ochtends.

Niet omdat ik naar het toilet moest. Omdat het zonlicht door de gordijnen viel.

Ik lag een ogenblik verward. Gedesoriënteerd.

Toen drong het tot me door.

Ik had bijna zes uur aan één stuk geslapen.

Geen toilet om 2 uur 's nachts. Geen geschuifel door de gang om 4 uur 's ochtends. Gewoon... slaap.

Ik durfde er niets over te zeggen om het niet te jinxen. Dus ik zei niets tegen Inge. Ik stond gewoon op, ging naar de badkamer, en lette goed op.

De straal was anders. Niet perfect, maar consistenter. Minder onderbrekingen. Ik was sneller klaar dan normaal.

Ik vertelde mezelf dat het misschien gewoon een goede nacht was. Toeval.

Maar die nacht hetzelfde. En de nacht erna ook.

Tegen het einde van week twee stond ik nog maar één keer per nacht op. Soms helemaal niet. Inge merkte het op voordat ik er iets over zei.

Dáár wist ik dat het echt was.

Een zaterdagochtend bij het toilet. En wat eruit kwam, deed me versteld staan.

Een sterke, ononderbroken straal. Geen aarzeling. Geen stoppen en beginnen. Geen persen.

Gewoon... stromen.

Ik miste het toilet. Raak aan de bril, de rand, een stukje van de vloer. En het kon me niet schelen. Ik was er dolblij om.

Voor het eerst in jaren moest ik richten. Omdat er werkelijk kracht achter zat.

"Je staat 's nachts niet meer op," zei Inge een ochtend bij de koffie. "Ik heb je al dagen niet uit bed horen komen."

Week 4: Ik reed naar mijn broer in Rotterdam. Twee uur heen, twee uur terug. Op de terugweg stopte ik één keer, omdat ik zin had in koffie, niet omdat ik wanhopig moest.

Week 6: De meeste nachten doorslapen. Vijf of zes uur zonder opstaan. Sommige nachten helemaal niet. Het nadruppelen was weg. De aarzeling was weg.

Week 8: Ik ging terug naar mijn specialist voor een geplande controle.

Hij onderzocht me. Bekeek de prostaat. Keek naar mijn stroomgegevens. Keek naar mij.

"Uw prostaat is kleiner geworden. Aanzienlijk."

"Neemt u de tamsulosine nog steeds?"

"Ik ben er zes weken geleden mee gestopt."

Zijn hoofd schoot omhoog. "Gestopt?"

"Ik wilde weten of ik het nog nodig had. Mijn slaap is terug. Mijn straal is normaal. Ik heb geen urgentie meer."

Hij leunde achterover. Bekeek mijn dossier. Sloot de map.

"Wat u ook doet, ga daarmee door. Ik plan geen enkele ingreep meer. Kom over zes maanden terug."

Ik liep naar de parkeerplaats. Ging achter het stuur zitten.

Toen belde ik Inge.

Ik ga die operatie niet ondergaan, zei ik haar.

Ik hoorde haar uitademen.

Ik weet het, zei ze. Ik weet het.

Na die resultaten ging ik terug naar de prostaatforums. Ik wilde weten of andere mannen hetzelfde meemaakten.

Na alles wat ik al had uitgegeven aan recepten, specialistenbezoeken en supplementen in drie jaar, we hebben het over honderden en nog eens honderden euro's, waren de kosten van ProstaVital™ daar bijna niets bij.

Maar ik weet dat niet iedereen in die positie zit. Dus ik vroeg het team van ProstaVital™ of er een manier was om het toegankelijker te maken voor mannen die dit artikel lezen.

Ze vertelden me dat ze een tijdelijke korting hanteren voor mannen die via dit artikel komen.

Twee pouches geven je het volledige 60-dagenvenster en besparen je het meeste per pouch.

Koudpersen onder 40°C kost meer tijd en levert minder olie per batch op dan standaard extractie. ProstaVital™ produceert in kleine batches om de kwaliteit te bewaken. Wanneer deze voorraad op is, gaat de prijs weer omhoog.

Luister, ik weet dat je al eerder bent teleurgesteld. Ik ook.

Drie jaar pillen die niets deden. Supplementen die in feite dure placebos waren. Dokters die hun schouders ophalend zeiden: "Zo is het nu eenmaal."

Gebruik ProstaVital™ zestig dagen. Dat is voldoende tijd voor de delta-7-sterolen om zich in de celmembranen te vestigen en het volledige voedingseffect tot stand te laten komen.

Als je niet beter slaapt... als je straal niet sterker is... als je niet minder wakker wordt... als je het gevoel hebt dat het niet werkt: neem contact op met het team. Volledige terugbetaling. Geen vragen gesteld. Binnen 48 uur.

Geen enkele dokter heeft me dat ooit aangeboden.

Luister, ik weet precies hoe jij je voelt. Meerdere keren per nacht wakker worden. Zwakke straal. Die constante, waanzinnige urgentie. Misschien medicijnen slikken die je duizelig maken, je neus verstoppen, of je seksleven beïnvloeden.

En ergens achterin je hoofd, altijd die angst: Wat als er op een dag 's nachts helemaal niets meer uitkomt?

Naar mijn idee heb je twee paden voor je.

Pad 1: Blijf doen wat je doet

Blijf pillen slikken die alleen je klachten maskeren. Blijf met de bijwerkingen omgaan. Blijf hopen dat je prostaat niet erger wordt. Blijf elke nacht als je naar bed gaat gokken, in afwachting of dit de nacht is dat alles stopt.

Pad 2: Probeer iets wat echt werkt

Geef ProstaVital™ 60 dagen. Herstel de delta-7-sterolen waaraan je prostaatcelmembranen zijn uitgeput. Ondersteun de normale testosteronstofwisseling. Kijk of je eindelijk weer normaal kunt plassen. De hele nacht doorslapen. Reizen zonder eerst alle toiletten in kaart te brengen.

Ik weet welk pad ik zou kiezen.

Ik ben 63 jaar oud.

Een jaar geleden zocht ik overal waar ik naartoe ging eerst de toiletten uit. Berekende hoe lang ik het kon uithouden. Leefde mijn leven in stukken van 90 minuten.

Elke nacht in bed liggend, denkend: Is dit de nacht dat er niets meer uitkomt?

Die angst bestaat niet meer.

Ik slaap de hele nacht door. Ik plas zoals ik deed in mijn veertigers. Vorige maand reed ik drie uur om mijn kleinkinderen te bezoeken, één tussenstop. Omdat ik even wilde pauzeren, niet omdat ik geen keus had.

Mijn specialist heeft de operatie geannuleerd. Inge zegt dat ik een ander mens ben.

Luister, ik ben geen dokter. Ik kan niet beloven dat dit voor jou werkt.

Maar het werkte voor mij. En voor een handvol andere mannen met wie ik heb gesproken die alles hadden geprobeerd en op het punt stonden het op te geven.

Je prostaat herstelt zichzelf niet vanzelf.

Elke nacht dat je vier keer opstaat, is nog een nacht van verdere delta-7-steroldepletie. Nog een nacht van ongehinderd bindend DHT. Één stap dichter bij waar ik was: om 3 uur 's nachts op de Spoedeisende Hulp met een katheter en mijn huilende vrouw in de hoek.

Ik zou niemand die nacht toewensen.

Je hebt 60 dagen om het te proberen. Als het niet werkt, krijg je elke euro terug.

Maar als je niets doet? Dan weet je al waar die weg naartoe leidt.

Je prostaat heeft lang genoeg gehongerd.